در روز ۱۶ اوت ۲۰۲۲ یک سیار تقریباً ۷۰ متری وارد زمین شد. در ساعت 2 و 2 دقیقه و 10 ثانیه بعد از ظهر به وقت شرقی، سنگ فضایی در ارتفاع حدود 5 کیلومتری از زمین بر فراز شهر وینستون-سیلم در کارولینای شمالی با انرژی معادل با انفجار 10 مگاتن TNT منفجر شد. ترکش‌های هوایی از این انفجار عظیم، عملاً شهر و منطقه اطراف را با خاک یکسان کرد و هزاران تلفات بر جای گذاشت.

احتمالاً شوکه شدید و از اینکه چرا چنین خبر مهمی را در رسانه‌ها ندیده‌اید، تعجب کردید. چیزی که در بند اول روایت شد، سناریویی واقعی نبود. نوشته فوق پیرامون نابودی وینستون-سیلم در واقع خط داستانی چهارمین تمرین طرح دفاع از سیاره های ناسا بود که توسط دفتر هماهنگی دفاع سیاره این آژانس به اجرا درآمد.

در طی این شبیه‌سازی، دانشگاهیان، دانشگاهیان، دانشگاهیان، دانش‌آموزان و دولت‌های دولتی گرد هم آمدند تا چگونه واکنش ایالات متحده را به یک سیارک خطرناک‌کننده سیاره زمین را تمرین کنند. این تمرین که در روزهای ۲۳ تا ۲۴ ماه فوریه سال جاری میلادی (زمستان ۱۴۰۰ خورشیدی) برگزار می‌شود، بیش از ۲۰۰ شرکت کننده به‌صورت حضوری و غیرحضوری از ۱۶ سازمان مختلف فدرال، ایالتی و محلی حضور دارند. سرانجام در روز پنجم ماه اوت، گزارش نهایی نشست منتشر شد و گزارش نهایی نیز واضح بود: بشریت هنوز برای مقابله با این تهدید آماده نیست.

مقاله مرتبط:

اگر بخواهیم نیمه پر لیوان را ببینیم باید در نظر بگیریم که تمرین تعریف شده برای شرکت‌سازان «سخت» و عملاً به‌عنوان تمرین غیرقابل پیروزی تدارک دیده شده بود. بااین حال، اما رینیدانشمند ارشد آزمایشگاه فیزیک کاربردی جانز هاپکینز که به ایجاد این شبیه‌سازی کمک کرده است، می‌گوید: «ما آن را طوری طراحی کنیم که دقیقاً حفره‌های موجود در دستگاه‌هایمان را هدف بگیرد.»

شرکت‌کنندگان وارد کاری می‌شوند که از برخورد انجام دهند. هدف اصلی آزمایش، شبکه‌های مختلف دولتی و علمی بودند که منطقا بایستی در یک موقعیت دفاعی سیاره‌های واقعی واکنش درخور نشان‌دهنده هستند. لیندلی جانسون، افسر دفاع سیاره های در مقر ناسا توضیح داد:

ما می‌خواهیم ببینیم که عملیات‌ها و ارتباطات بین سازمان‌های دولتی ایالات متحده آمریکا و سایر سازمان‌های درگیر در این امر چقدر است و سپس کاستی‌ها را شناسایی می‌کنیم.

این تمرین در مجموع نشان داد که ایالات متحده با سیارک های کوچک و سریع را نمی گیرد و ما را برای دیدن آن ها محدود می کند. در واقع حتی اگر بتوانیم یکی از سنگ‌های فضایی را رهگیری کنیم، این امکان کاملاً وجود دارد که بازهم نتوانیم از آن‌ها را در عمل از زمین منحرف کنیم. در اینجا شاید با آثار داستانی یا سینمایی یک حدس اولیه به ذهنمان برسد: استفاده از سلاح هسته‌ای. باید توجه داشت که از هسته‌ای برای نابود کردن چنین سنگ‌های فضایی خطرناک و مملو از مسائل حقوقی بین‌المللی استفاده کنیم.

دوره آزمایشی فوق العاده نشان داد که اطلاعات نادرست و دروغ‌ها و شایعات پخش شده در بین مردم در زمان حادثه می‌تواند به تلاش برای مقالۀ رسمی و دست‌اندرکاران را مختل کند. آنجلا استیکل، دانشمند تحقیقاتی ارشد در آزمایشگاه کاربردی و از طراحان و فیزیکی سازندگان: چالش می‌گوید.

اطلاعات غلط از بین نمی‌روند و [از همین روی] ما آن را در شبیه‌سازی‌مان نیز می‌سازیم. زیرا می‌خواستیم بازخوردی درمورد نحوه مقابله با آن را داشته باشیم و در مخمصه‌ی خود اقدام کنیم.

چندین تفاوت کلیدی، تمرین جدید را از چالش‌های تمرین قبلی با موضوع مشابه در سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶ متمایز می‌کند. اولین مورد این است که چنین تمرینی به دفتر دفاع سیاره‌ای ناسا فرصتی داد تا استراتژی و برنامه اقدام ملی بدن نزدیک به زمین را که توسط کاخ سفید در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، به آزمایش آزمایش داد.

این طرح جزئیات مربوط به ماهیت و زمان مربوط به انجام هر اقدامی در دولت فدرال انجام می‌شود را مشخص می‌کند و از همین روی بود که امکان حضور سازمان‌های دولتی بیشتر در آزمایش‌ها فراهم شد.

برخورد سیارک به زمین

از جمله سازمان‌هایی که برای اولین بار حضور دارند، می‌توانم به واکشن‌گران شرایط اضطراری ایالتی و محلی اشاره کنم. این شبیه‌سازی همچنین اولین موردی بود که در آن ماه نه‌تنها یک برخورد، بلکه به قوی و ملموس پس از برخورد و پیامدهای آن هم پرداخته می‌شد.

رویدادهای مرتبط با تصمیم‌های بشر برای مقابله با سیارک‌ها، پس از «کشف» یک سیارک در حال حرکت به سمت زمین به نام TTX22 آغاز شد. برای شرکت‌کنندگان در رویداد، دوره‌ای در زمینه علوم سیارکی ارائه شد و همه موارد ذکر شده درباره سیارک و احتمال برخورد در آن دوره‌ها بازگو شد. هر جلسه مطابق با جدول زمانی پیش می‌رفت و آخرین قسمت‌ها درست قبل و بعد از برخورد با سیارک در نزدیکی وینستون-سیلم تنظیم می‌شود.

مقاله مرتبط:

جدول زمانی به‌صورتی کوتاه اما واقع‌بینانه مراحل مختلف از کشف تا برخورد و مشکلات عمده پیرامون آن را از ابتدا برجسته کرده بود. TTX22 سیارکی کوچک و سریع بود و تا موقعیت رؤیت شدنش از سوی نهادهای بشری و سیستم‌های زمینی، دیگر برای انجام مأموریت‌هایی پیرامون مطالعه، انحراف یا نابود کردن آن دیر می‌شد.

ناسا هیچ پایگاه یا انباری از راکت‌های آماده برای مقابله با آنی با یک سیارک به محض رؤیت‌شدن آن را دراختیار ندارد. تغییر مسیر سنگ فضایی به ۱۲ ایمپکتور یا ضربه‌گیر جنبشی نیاز دارد. ایمپکتورهایی که مأموریت دارند DART ناسا که آخراً مدار سیارک دیمورفوس را تغییر داده و باید توجه داشته باشیم که بتوانیم آن را از یک طرح مفهومی به جای عمل بیش از 5 سال طول بکشیم. گزارش پیشنهادی پس از اقدام در این جبهه صریح بود: این قابلیت‌ها را توسعه دهید.

در عین حال، سرعت سیارک، ترکیب ناشناخته و پیام‌های سیاستگذاری در جدول زمانی کوتاه، امکان انهدام TTX22 با یک بمب هسته‌ای را می‌کند. هر ایده مداخله هسته‌ای در دقایق آخر بازی برای برخی از شرکت‌کنندگان یک گزینه جذاب باقی بماند! استیکل میگوید:

اگر یک سلاح انفجاری وجود داشته باشد به محل ارسال، این توان را خواهد داشت که سیارک را درست در زمان وارد کردن به جو زمین مبتلا و فروپاشی کند. اما فقط در مقام تئوری.

در کل به نظر می‌رسد گزینه‌های مربوط به استفاده از سلاح‌های هسته‌ای به‌منظور حل‌وفصل چنین چالش‌های مهمی بیشتر از آن است که در نتیجه‌ی احتمالی و امکان‌سنجی‌های علمی، به‌های هالیود و محصولات تجاری سال‌های دائمی آن وابسته باشد. به‌با جانسون، گویی این وجود دارد که با خود بگوییم «این را در یک فیلم دیدم. آن‌ها فقط موشک‌های ICBM را راه‌اندازی کرده و سپس سیارک را منفجر کردند». وی همچنین میگوید:

هدف از گنجاندن این گزینه محبوب و معروف در شبیه‌سازی این بود که چنین ایده‌ایبند که اصولا مداخله دارند کار راحتی کنند. استفاده از یک پرتابه انفجاری هسته‌ای در مرحله پایانی برخورد، حقیقتاً وضعیتی نیست که ما را به روبه‌روشدن با آن را داشته باشد.

انفجار یک سیارک در فضا ممکن است به شکل‌گیری خوشه‌ای از سنگ‌های کوچکتر و در عین حال خطرناک‌تر و سریع‌تر تبدیل شود. انفجار یک سلاح هسته‌ای در بالای جو نیز به شکلی مشابه، وجود ناشناخته اما احتمال زیاد خطرناکی در پی خواهد داشت.

برای مثال، این امکان کاملاً وجود دارد که انفجاری وجود داشته باشد، سنگ فضایی عظیم را به طور کامل متلاشی نکند و بخشی از آن را در جای دیگری به زمین برخورد کنند. از دیگر سو، تشعشعات هسته‌ای می‌توانند در بالاترین سطح جو برای مدت‌های زیادی باقی بمانند و این باعث می‌شود که سفرهای فضایی از آن مسیرها بمانند.

در این تمرین سیارکی اساسا هیچ راهی برای «جلوگیری» از برخورد سیارک به زمین بررسی نمی‌شود و تمرین به‌تعبیری تماماً درمورد «کاهش درمان» یا تضعیف آسیب حادثه بود: هر چه باید قبل از برخورد و در عواقب فوری پس از انجام انجام شود. سازمان‌ها در همه سطوح در تماس می‌بودند، برنامه‌های اضطراری باید تدوین و اجرا می‌شد و اطلاع‌رسانی همگانی نیز صورت می‌گرفت.

مقاله مرتبط:

در جدول زمانی شبیه سازی شده، اطلاعات غلط تعمدی یا میس اینفورمیشن امری ثابت بود. بسیاری از اخبار آنلاین درباره این سیارک از نظر علمی نادرست بودند. تمام اینها در حالی‌ رخ می‌داد که «انکار سیارک» و ادعاهای «اخبار جعلی» بی‌وقفه می‌افتند.

اطلاعات نادرست در نقش منبع منظمی از نامیدی برای شرکت‌کنندگان عمل می‌کرد. آن‌ها می‌دانند که باید در مورد این موضوعات واقعاً واقع شوند. جانسون از تلاش گروهشان برای مقابله با اطلاعات نادرست می‌گوید:

ما می‌خواهیم دفتر هماهنگی دفاع از سیاره‌های ناسا و نهادهای مشارکت‌کننده را به‌عنوان مراجع ذی‌صلاح در این موضوع تثبیت کنیم. بایستی رسانه‌ها و مردم می‌فهمند که گروهی را در ناسا این گونه موارد خاص سیارکی را ردیابی و مدیریت می‌کنند.

بااین‌همه، شرکت‌کنندگان اذعان هستند که استراتژی‌های محدودی برای مقابله با جریان ثابت دروغ از ده‌ها یا صدها رسانه در یک بازه زمانی کوتاه وجود دارد. در این مورد، اطلاعات نادرست، تلفات مرگباری به همراه داشت. آگوست ورنون، مدیر مدیریت اضطراری وینستون-سیلم/فورسایت می‌گوید:

زمانی که درباره‌ی فکر می‌کردیم، ما گفته‌ایم که ۲۰ درصد مردم آنجا را ترک نخواهند کرد. زیرا معتقد همه این اخبار جعلی است یا اینکه دولت در حال دروغ گفتن به آنها است یا دیگری از این دست. این بیست درصد تقریباً 200 هزار نفر می‌شوند. بنابراین، مطمئن نیستم که حتی بتوانیم بیمارستان‌ها و زندان‌ها را بسازیم.

این خبر تاثیرسفباری بر شرکت‌ها داشت، زیرا آن‌ها منتظر بودند آخرین «روز» شبیه‌سازی، در ۱۶ اوت بودند. وی میگوید:

ساختمان‌های بسیاری از فرو می‌ریختند، بیمارستان‌هایمان را از دست می‌دادیم، بسیاری از زیرساخت‌هایمان از بین می‌رفتند. از طرفی این احتمال وجود دارد که حادثه، دریافت توسط تلفن‌های همراه با حداقل تا 8 کیلومتر آنسوتر از بین ببرد و در یک کلام، کل منطقه نابود شود. نای کامل و فقدان قدرت کافی.

شبیه‌سازی نمونه‌هایی از آخرین اطلاعات نادرستی را ارائه کرد که همیشه دست‌به‌دست می‌شد. پس از برخورد سیارک با زمین، فردی که خود را «کارشناس ملی سیارک تی اکس» می‌دانست، مدعی می‌شود که از برخورد، مواد سمی را از فضای بیرونی به داخل زمین وارد کرده است! وی در ادامه از این صحبت‌ها نتیجه گرفت که ساکنان منطقه باید انتظاری مشابه با قرار گرفتن درمعرض پرتوهای مضر داشته باشند. این ادعاهای اساسی در سراسر شبکه‌های اجتماعی پخش و «تی اکس» با خبرگزاری‌ها مصاحبه می‌کرد.

مقاله مرتبط:

از نقطه نظر مثبت باید به ناسا برای انتشار با توجه به اعتبار اطلاعات اشاره کنیم. ناسا در این زمینه امتیاز از شرکت‌کنندگان دریافت کرد. علاوه بر این، ایجاد شده در طرح کاخ سفید نیز برای مدیریت جریان اطلاعات بین آژانس‌های فدرال و ایالتی و فعال‌سازی همه کانال‌های ارتباطی نیاز، و کارآمد به نظر می‌رسید.

گفتگوهای بین مقامات فدرال و محلی، باعث رقم خوردن شماره از بهترین نتایج این تمرین می‌شود: تصمیم‌گیرندگان در همه سطوح به درک درمورد تقسیم وظایف پیرامون جستجوی نجات و بازیابی پس از اصابت و هماهنگی امور برای انجام کارهای بهتر در آن لحظه بحرانی رسیده است. شرکت‌کنندگان همچنین دریافتند که چهره «متص» این داستان به‌طور کلی باید از سطح فدرال به سطح محلی تغییر کند. ورنون این جمله چنین بسط می دهد:

از خودمان پرسیدیم که چه کسی خواهد بود. وقتی خبردار که سیارکی به سوی زمین در حرکت است، مردم در آن لحظه به چه کسی احترام گذاشته اند، اعتماد کرده اند و حرف هایش را می توانند بکنند؟ شاید آن [شخص معتمد مد نظر] الزاما همان کسی نباشد که ناسا تعیین کرده باشد.

شرکت‌کنندگان و هم‌سازی‌کنندگان شبیه‌سازی‌ها روی این که بزرگ‌ترین بررسی‌ها «کمبود زمان» بوده، اتفاق افتاده است. سیارک مورد آزمایش در طی این چالش به این دلیل موفق به نابودی شهر وینتون-سالم شد که روزنه بسیار اندکی میان کشف سیارک تا برخورد آن با زمین وجود داشت. افزایش این روزنه زمانی بسیار مهم است. استیکل میگوید:

یک دهه، برای یک کار اساسی و اصولی، انجام زمانی نسبتاً راحت است. سی سال بسیار ایده آل خواهد بود. این زمان برای مشاهدات دقیق، برنامه ریزی، ساخت یک فضاپیما و رسیدن به سازه متحرک با قابلیت جابهجایی کافی است. در آن بازه زمانی، حتی اگر مشکلی پیش آید، زمان لازم برای ارسال جایگزین را داشت.

در این میان، نشانه‌های امیدوارکننده‌ای وجود دارد که جامعه بشری با هشدار و پیش‌آگاهی کافی، می‌تواند پاسخی به موفقیت‌آمیز و به‌موقع دربرابر این خطرات داشته باشد. به‌عنوان یک مثال از این دست باید به مأموریت معروف DART اشاره کنیم. پیش از این در طی مأموریت دارت برای ما ثابت شد که یک فضاپیما می‌تواند مسیر یک فضای فضایی را تغییر دهد.

درکنار این‌ها نباید فراموش کرد که بررسی‌های متعدد پیرامون اجراهای نزدیک به زمین، سیارک‌ها و دنباله‌دارها لحظه‌به‌لحظه در حال انجام است و ناسا 55 میلیون دلار بیشتر از مقدار درخواستی خود برای فعالیت‌های دفاع از سیاره‌های کنگره ایالات متحده آمریکا است. رینی درنهایت مشخص می‌کند:

تشخیص و توصیف همه چیز به زمان و نیاز دارد. و همینطور حصول در مأموریت‌هایی که به سرعت انجام می‌شوند و دربرابر چنین مواردی می‌توانند باشند. اما در نهایت، این [هزینه‌ها] بسیار ارزان تر از ساخت یک شهر تمام خواهد شد.

شاید جمله ورنون بهترین پایان بر این یادداشت باشد. وی با وجود تمام کاستی‌ها و بیم‌وامیدهای ما به‌عنوان جامعه بشری در مورد خطر ناشی از برخورد یک سیارک باور دارد که «حداقل اکنون یک برنامه داریم. امیدوارم که هرگز نباید از آن نشویم استفاده کرد.»

منبع