شبانگاه سوم می ۲۰۲۲ (سیزدهم اردیبهشت ۱۴۰۱) در سواحل پاپوآ گینه نو، با چیزی شگفت انگیز شد: آن‌ها نوعی کوسه را دیدند که «راه رفتن» داشت. کوسه‌ی کوچکی با خال‌های برنزه و مشکی در یک حوضچه سنگی که آب بسیار کمی به آرامی در حال جابه‌جا شدن بود. آنطور که شرح می‌دهند، کوسه با سرعت بسیار پایین مانند شیر حرکت می‌کنند و بدنش را روی کف حوضچه می‌کشید.

به گزارش لایوساینس، چه اطلاعاتی را مشاهده کردند یک کوسه‌ی سردوشی (با نام علمی Hemiscyllium ocellatum) بود که در راه رفتن روی سطح زمین به خاطر به‌فرد در بین کوسه‌ها به‌حساب می‌آید. فارست گالانتهزیست‌شناس و حافظ محیط زیست، فیلم نادر از کوسه‌ی سردوشی را در برنامه‌های ویژه‌ای که برای شبکه‌های تلویزیونی دیسکاوری ساخته شده، پخش می‌کنند. گالانته در این برنامه گفت: «این اولین بار در تاریخ است که یکی از گونه‌های پاپوآیی کوسه‌ای سردوشی به هنگام رفتن از فیلم گرفته می‌شود. این اتفاقی شگفت انگیز است.»

دانشمندان عقیده دارند کوسه‌های سردوشی که در سراسر سواحل جنوبی گینه‌ نو و سواحل شمالی استرالیا پیدا می‌شوند، در گذر زمان تغییر پیدا می‌کنند تا از مسیری خارج شوند که به مناطقی برسانند که سایر کوسه‌ها به آن‌ها دسترسی پیدا کنند. کوسه‌های سردوشی در این مناطق می‌توانند غذای پیدا کنند و زنده بمانند.

گوین نیلورمدیر برنامه تحقیقاتی کوسه در فلوریدا و از اعضای موزه تاریخ طبیعی فلوریدا، می‌گوید: «تمام ویژگیها برای زمانی انتخاب می‌شوند که به [یک گونه] می‌توان بهتر زنده ماند و محیطی را پیدا کرد که در آن ایمان است و می‌توان به دست آورد.»

کوسه‌های سردوشی که معمولاً طولشان به یک متر می‌رسد به درون صخره‌های مرجانی کم‌عمق شنا می‌کنند تا خرچنگ‌ها و سایر بی‌مهرگان را که غذای موردعلاقه‌شان را شکار می‌کنند. وقتی جزر و مد به پایان می‌رسد، کوسه‌های سردوشی با خوشحالی کامل در حوضچه‌های سنگی می‌مانند و سراغ شکار می‌روند. گوین نیلور که در برنامه شبکه دیسکاوری حضور نداشت: «اما وقتی کارشان تمام شد، همانجا گیر می‌کنند. کوسه‌های سردوشی یاد گرفته‌اند که از صخره‌ها بالا بروند و می‌توانند در حوضچه سنگی بعدی بیاندازند.»

نیلور می‌گوید کوسه‌های سردوشی می‌تواند را روی زمین خشک تا ۳۰ متر یا حتی بیشتر جابه‌جا کنند. به گفته مدیر برنامه‌های تحقیقاتی کوسه در فلوریدا، کوسه‌های سردوشی برای این‌که می‌توانند باعث پیدایش شوند، علاوه بر راه رفتن ازطریق باله سازگاری‌های دیگری پیدا کرده‌اند. این گونه‌ها می‌توانند در ناحیه‌هایی که کم است زنده بمانند و با یک بار نگه داشتن نفس، تا یک ساعت در خشکی حضور داشته باشند. این کار به کوسه‌های سردوشی امکان می‌دهد در آب‌های کم‌اکسیژن حوضچه‌های سنگی زنده بمانند.

یک مرد ریشی با لباس سبز و کوسه سردوشی در دست روز روشن آب

فارست گالانته، زیست‌شناس و حافظ محیط زیست، به صخره‌های مرجانی جزایر سلیمان و پاپوآ گینه نو سفر کرد تا تحقیقات انجام دهد و واضح‌تر باشد که مدعی پیدایش گونه‌ای می‌شود از کوسه‌ها با مسیرهایی که می‌روند را بررسی می‌کنند. گالانته برنامه‌ی ویژه‌ای برای شبکه‌ی دیسکاوری تولید کرد.

پژوهش‌ها در سال ۲۰ در مطالعه‌ای که نتایج آن ازطریق مجله علمی Marine & Freshwater Research منتشر شد، احتمالاً در ۹ میلیون سال گذشته، کوسه‌های سردوشی را منتشر کردند. این بازه‌ی زمانی برای توسعه کوسه‌ها بسیار کوتاه‌تر از حد انتظار است. در مقایسه با آن‌طور که موزه‌ای طبیعی در لندن می‌گوید، کوسه‌های جوانی که یکی از جوان‌ترین گونه‌های کوسه‌ها می‌شوند، می‌شوند، حدود ۴۵ میلیون سال پیش تاریخ پیدا کردند. نیلور می‌گوید که احتمالاً کوسه‌های سردوشی در حال ایجاد گونه‌های جمعیت با سرعت فوق‌العاده زیاد هستند.

مقالات مرتبط:

به دلیل تحرک به‌فرد کوسه‌های سردوشی، جمعیت‌های کوچک آن‌ها به‌طور مکرر منزوی می‌شوند. گوین نیلور می‌گوید: «ممکن است کوسه‌ای در یک بخش از صخره‌های حضور داشته باشد و به‌طوری که تصمیم بگیریم که به استرالیا برود.» یک یا سایر مناطق جغرافیایی می‌تواند از رودخانه برای جدا کردن گروهی از کوسه‌ها از محل زندگی اصلی باشد. در گذر زمان این گروه‌ها ممکن است از نظر ژنتیکی متمایز شوند، چون ژن آن‌ها به‌صورت تصادفی جهش پیدا می‌کند و مستقل از سایر خزانه‌های ژنتیکی را با محیط تطبیق می‌دهند.

سؤال بزرگی درباره کوسه‌های سردوشی وجود دارد که محققان امیدوار هستند پاسخش را پیدا کنند: چگونه در گونه‌هایی که تنوع ژنتیکی بسیار کمی در بین جمعیت‌هایش وجود دارد، نمونه‌هایی دیده می‌شوند که ظاهرشان بسیار متفاوت از بقیه است؟ الگوی خال‌های روی بدن کوسه‌ی سردوشی به حدی متنوع است که هیچ دو کوسه‌ای کاملاً شبیه هم شبیه است. نیل و دیگران می‌گویند که احتمالاً کوسه‌های سردوشی می‌توانند الگوی رنگی بدن‌شان را به میل خود تغییر دهند:

اگر دوست داشتی امتیاز دادن یادت نره!