سرعت فعلی انقراض حیات روی زمین لزوماً به معنی آغاز رویداد انقراض جمعی نیست. روندهای فعلی نشان می‌دهند زمین در حال حرکت در مسیر این انقراض است. با توجه به تعداد گونه‌هایی که درمعرض خطر انقراض قرار می‌گیرند از بوم‌شناسان آغاز ششمین رویداد انقراضی را محتمل می‌دانند اما ما صرفاً شاهد این راه هستیم که ممکن است در آینده بسیار وخیم‌تر شود.

برنامه پژوهشی جدید، درصد انقراض‌ بر اثر گرمایش و تغییرات اقلیمی جهانی حداقل در شرایط فعلی یا آینده‌ای نزدیک به سطح انقراض جمعی بزرگ نمی‌رسد. رویداد پنج رویداد انقراض جمعی عظیم در تاریخ 4.5 میلیارد میلیاردی زمین رخ داده و دانشمندان به‌دنبال تحولات گذشته‌ای دور هستند تا به تغییراتی بر روی گوناگونی زیستی جهان پی ببرند.

در طول یک رویداد جمعی، سرعت نابودی گوناگونی زیستی بیشتر از سرعت جایگزین شدن آن است و فضای زمین‌شناسی، این اتفاق در بازه‌ای نسبتاً کوتاه زمانی (کمتر از 2.8 میلیون سال) رخ می‌دهد. همچنین گونه‌ها به وجود منقرض می‌شوند درنتیجه به باور کونیو کایهو، استاد بخش علوم زمین دانشگاه توهوکوی ژاپن، بوم شناس ها برای درک سرعت انقراض عادی، به سرعت گرفتن پسزمینه انقراض پرداختند. به نقل از کایهو:

5 الی 10 درصد از انقراض گونه‌ها در طی یک میلیون سال متناظر با سرعت پس‌زمینه است. سرعت بیشتر برای مثال انقراض بیش از 10 درصد در بازه‌ی زمانی کوتاهی در طی صدها سال، رویداد چشمگیری است.

به باور، دیوید استورچ، استاد بخش بوم شناسی دانشگاه چارلز پراگ که در این پژوهش هم مشارکتی ندارد:

تخمین سرعت پس‌زمینه‌ی انقراض برای دوره‌های گذشته‌ی کمی خراب است زیرا سوابق فسیلی معمولاً می‌توانند بزرگ‌تر و زیادتر از مقدار واقعی برآورد شوند. سرعت انقراض فعلی دو مرتبه بیشتر از سرعت نرمال انقراض است.

مرجانهای شیکننده

مرجان‌های شیکننده در آب‌های کم‌عمق راجا آمپات اندونزی رشد می‌کنند. این منطقه‌ای گرمسیری به خاطر گوناگونی زیستی شگفت‌انگیز دریایی معروف است.

به باور کایهو، انقراض‌های جمعی بزرگ، بیش از ۶۰ درصد اتلاف گونه‌ها را رقم زدند. بااین‌حال رویدادهای انقراض جمعی کوچک معمولاً بیشتر رخ می‌دهند. کایهو در پژوهشی که در تاریخ 22 جولای در مجله Biogeosciences منتشر شد، می‌گوید، تغییرات اقلیمی به‌سرعت بیشتر می‌انجامد اما این تعریف محدود نمی‌تواند واقعاً اتفاق بیفتد.

پنج رویداد قبلی انقراض جمعی عبارت‌اند از: انقراض اردوویسین، سیلورین (حدود ۴۰۰ میلیون سال پیش)، انقراض دوونین پسین (تقریباً ۳۶۵ میلیون سال پیش) انقراض پرمین، تریاس (حدوداً ۲۵۳ میلیون سال پیش)، انقراض تریاس، ژوراسیک (نزدیک به ۲۰۱). میلیون سال پیش) و انقراض کرتاسه، پالئوژن (نزدیک به ۶۶ میلیون سال پیش). این رویدادها به چشمگیر اقلیم زمین تغییر می‌کند به‌ویژه تغییر در دمای سطح (گرمایش و سرمایش باران)، اسیدی‌ها، کاهش سطح اوزون، کاهش نور خورشید، بیابان‌ها، فرسایش خاک‌زایی و کاهش دمای آب‌ها دارند. اما به باور استورچ، نقش تغییرات شیمی جوی و اقیانوسی در این انقراض‌ها بسیار بیشتر از گرمایش یا سرمایش جهانی بود. اما این تغییرات به فعالیت‌های مختلف ربط دارند زیرا گرمایش جهانی می‌تواند سطح اسیدی آب‌ها باشد و همچنین جوی را افزایش می‌دهد اما آتشفشانی هم نقش چشمگیری را در این روند ایفا می‌کند. استورچ بر این باور است:

تغییرات اقلیمی در طول آخرین انقراض‌های جمعی، تنها عامل انقراض‌ باعث می‌شود این احتمال وجود داشته باشد که سرعت انقراض، پیام‌های دیگر تغییرات سراسری باشد که در آن زمان رخ داده است.

از آنجاکه انقراضهای جمعی گذشته به دلیل فوران‌های آتشفشانی یا در نمونه‌ای از رویداد کرتاسه بر اثر برخورد سیارکی رخ داده است، تغییرات اقلیمی با سرعت بالاتر افزایش یافتند. کایهو در پژوهش خود اشاره می‌کند که در ارزیابی میزان جمع‌آوری، سرعت تغییر محیط مهم‌تر از دامنه‌های خود تغییر می‌کند. زیرا در طول تغییرات اقلیمی آهسته، جانداران می‌توانند برای نجات جان خود مهاجرت کنند.

مقاله مرتبط:

دانشمندان معتقدند در رخداد قریب به جمعی، ۶۰ درصد از گونه‌ها و ۲۵ درصد از رسته‌ها منقرض می‌شوند بااین‌حال تنها به این دلیل می‌گویند که هنوز به چنین دامنه‌ای نرسیده‌ایم، به این معنی نیست که در مسیر آن قرار نمی‌گیرد. ششمین انقراض با انقراضهای قبلی متفاوت است زیرا انسان عامل اصلی تغییرات اقلیمی است. مقاله‌ی کایهو نشان می‌دهد از آنجاکه سرعت تغییرات اقلیمی به جای انقراض آنی و چشمگیر است، بعید است در آینده‌ای نزدیک شاهد سرعت انقراضی باشیم که در تعریف رویداد انقراض جمعی بزرگ صدق کنند، بلکه ممکن است عامل انقراض جمعی کوچک باشند. او میافزاید:

افزایش میانگین دماهای جهانی به اندازه‌ی ۹ درجه سانتی‌گراد برای رویدادهای جمعی بزرگ همزمان با گرمایش جهانی لازم است. در بدترین سناریو تا سال ۲۵۰۰ این افزایش دما رخ خواهد داد.

از آنجاکه سرعت در مقایسه با سطوح سراسری تغییر می‌کند، شاهد فوران و اتلاف جمعی گونه‌ها نخواهیم بود، بلکه می‌تواند پایدار باشد و آهسته‌ای از آنقراض گونه‌ها را در آینده‌ای نزدیک می‌بینند که بازهم به حدود ۶۰ درصد از گونه‌ها نمی‌رسد.

یافته‌های فوق با اخطاری برای بسیاری از بوم‌شناس‌ها همراه هستند: به سرعت در انقراض تنها تخمینی است که می‌توان دقت پائینی داشت. مجله پژوهشی که در ژانویه 2222 در مجله Biological Reviews منتشر شد، تعداد انقراض گونه‌های ثبت شده در رابطه با پستانداران و پرندگان دارای انحراف شدید است و بسیاری از بی‌مهرگان را نادیده گرفته‌اند، درنتیجه سرعت واقعی انقراض گونه‌ها دست‌کم گرفته شده است.

در شرایط فعلی به نقل از دیوید استورچ، نقش دیگری از جمله تبدیل زیستگاه‌ها در فرآیندهای جنگل‌زدایی و محیط‌زیست و همچنین شکار بی‌رویه و تولید گونه‌های غیربومی در سرعت‌های کنونی، پررنگ‌تر از افزایش دمای دماهای جهانی است.

اگر دوست داشتی امتیاز دادن یادت نره!