یافته‌های یک پژوهش تازه نشان می‌دهد، یک محوطه سلاخی ماموت ممکن است قدیمی‌ترین شواهد از حضور انسان‌ها در آمریکای شمالی را در اختیار قرار دهد. این منطقه باستان‌شناسی ۳۷ هزار ساله در نیومکزیکو، جنوب غرب ایالات متحده آمریکا واقع شده است. به نقل از خبرگزاری لایوساینس، بررسی‌های جدید از وجود برخی از فعالیت‌های انسانی روی استخوان‌های پیدا شده در این محل خبر می‌دهد.

احتمالاً انسانهای ماقبل تاریخی ساکن آمریکای شمالی از استخوانهای ماموت برای ساخت ابزارهای مورد استفاده قرار می گیرند. این یافته‌ها مهم است که خود را از آن با عنوان «برخی از قطعی‌ترین شواهد» یاد کرده‌اند، یک‌بار دیگر ورود انسان‌ها به آمریکای شمالی را به عقب می‌برد.

اگر فرض حضور انسانها در این محوطه را بپذیریم، زمان سکونت انسانها در آمریکای شمالی تقریباً دو برابر می شود. بااین‌، تاریخ ورود اولین انسان‌ها به آمریکای شمالی در چند ده سال اخیر به یکی از بحث‌برانگیزترین مباحث علمی تبدیل شده است. تا به حال، پژوهش‌های بسیاری در این خصوص انجام داده‌اند که نتایج بسیاری از آن‌ها به دلیل «بی‌نتیجه‌بودن» بودند. ، به همین ترتیب، چند مورد از نتایج به‌دست‌آمده از موارد دیگری نیز وجود دارد.

اتاق‌های جدید در فلات کلرادو، شمال ایالت نیومکزیکو قرار دارد. کوهنوردی به نام گَری هارتلی در حین بالا به ارتفاعات متوجه تکه‌های عاج بیرون از خاک شد. دوستان بعدا به افتخار این کوهنورد این محل را «محوطه ماموت هارتلی» نام‌گذاری کردند.

در طی حفاری‌های انجام‌شده در محوطه هارتلی بقایای نقص دو ماموت، یک ماموت ماده‌ی بالغ و دیگری بچه پیدا شد. بیشتر این استخوان‌ها به صورت تَلی بزرگ از استخوان‌ها روی هم انباشته شده بودند که روی همه‌ی استخوان‌ها جمجمه ماموت بالغ قرار داشتند. محققان با استفاده از روش قدمت‌گذاری رادیوکربن (از روی کلاژن موجود در استخوان‌ها) قدمت این استخوان‌ها را بین 36.25 تا 38.900 سال تخمین زده‌اند.

فضای هارتلی

خانه ماموت هارتلی در نیومکزیکو. جمجمه ماموت را در کنار انبوهی از استخوان‌های دیگر می‌بینید.

به گفته، ظاهراً از برخی از استخوان‌ها برای ساخت یک نوع چاقی بدوی استفاده می‌شود. این چاقو بعداً به احتمال زیاد برای سلاخی ماموت‌ها به کار رفته باشد. در سایر استخوان‌ها نیز می‌توان نشانه‌هایی از شکستگی‌ها بر اثر ضربات شدید (احتمالاً با ضربه‌های سنگین سنگ‌ها) را مشاهده کرد. در همین راستا، روی برخی از دنده‌های ماموت‌ها نیز می‌توان سوراخ‌های را دید. به باور باور، ظاهراً کسانی سعی کردند با شکافتن و سوراخ کردن مغزها را در بیاورند.

در کنار این شواهد عدیده استاد به ذرات ریزی در رسوب‌های پیرامون استخوان‌ها رسیده‌اند. این ذرات حاوی خاکستر متبلور هستند. این امر نیز حاکی از آن است که احتمالاً انسان‌های ساکن منطقه با برپا کردن آتش، گوشت ماموت و سایر حیوانات را می‌پزند. تیموتی راودیرینه‌شناسی از دانشگاه تگزاس در آستین و محقق اصلی این پژوهش، در بیانیه‌ای اظهار داشت: «آنچه ما کشف کرده‌ایم، حیرت‌آور است».

انسانها چه زمانی وارد آمریکای شمالی شدند؟

شواهد باستان‌شناسی تا اوایل دهه ۲۰۰۰ نشان می‌داد «مردمان کلوویس» (که تنها از روی سلاخ‌های مخصوص مکان‌های شناسایی شده‌اند) اولین کسانی بودند که حدود ۱۳ هزار سال قبل وارد آمریکا شدند. اما یافته‌های جدیدتر نشان داد که احتمالاً گروه دیگری از انسان‌ها که به آن‌ها می‌گویند «مردمان پیش از کلوویس» لقب داده‌اند، پیش از مردمان کلوویس وارد آمریکای شمالی شده‌اند.

جاستین تاکنی، انسان‌شناسی از دانشگاه کنزاس که در مورد سکونت انسان‌ها در قاره آمریکا تخصص دارد و نقشی در پژوهش اخیر ندارد، در این رابطه توضیح می‌دهد حالا کاملاً ثابه شده است که مردمان پیش از کلوویس، اولین انسان‌های بودند که در آمریکای شمالی سکونت داشتند. به گفته تاکنی، دوره‌ی اولین حضور این تیره از انسان‌های مقابل تاریخی را می‌توان با حدود 10 هزار سال دانست.

با در نظر گرفتن این بازه‌ی زمانی، مردمان پیش از کلوویس پس از پایان آخرین بیشینه یخچالی به آمریکای شمالی رسیدند. آخرین بیشینه یخچالی دوره‌های بین 26.500 تا 2000 سال قبل بود که در آن ورقه‌های یخی ضخیمی سرتاسر کره زمین را پوشاندند. بنابراین، به احتمال زیاد با آب شدن ورقه‌های یخی فرصتی به مردمان پیش از کلوویس دست داد تا با عبور از پُل خشکی برینگ (که روزگاری آمریکای شمالی را به آسیا وصل می‌کرد) به سرزمین تازه‌ای خود مهاجرت کنند.

یافته‌های جدید ‌بار دیگر تاریخ ورود انسان‌ها به آمریکای شمالی را به عقب می‌برد

بااین‌حال، پژوهش‌های بحث‌برانگیز زیادی ادعا کرده‌اند دوره‌ی سکونت مردمان پیش از کلوویس در آمریکای شمالی به زمانی حتی قبل از آخرین بیشینه یخچالی برمی‌‌گردد. اما همان‌طور که می‌توان حدس زد، بسیار کار سختی برای پذیرش این فرضیه دارند. چراکه همچنان شواهد قطعی در دست ندارند.

در همین رابطه، پژوهشی در سال ۲۰۱۷ رویانباشته‌ای از استخوان‌های ماموت انجام شد. این استخوان‌ها در اطراف‌های نزدیک در شمال کالیفرنیا کشف شده بودند. پژوهش‌های این پژوهش باورنکردنی نشان می‌داد، انسان‌های باستانی از این استخوان‌ها استفاده کرده‌اند. قدمت این استخوان‌ها حدود 130 هزار سال تخمین زده شد. بدین‌ترتیب، تاریخ اولین حضور انسان‌ها در آمریکای شمالی، ۱۰ برابر بیشتر از فرض‌های سابق بود. اما سایر افراد بعدها ادعا می‌کنند که گوشه‌ای غیرعادی استخوان‌ها و سایش‌ها و فرس‌ها همگی ممکن است ناشی از عوامل طبیعی باشند.

یکی دیگر از تیم‌ها در سال ۲۰۲۰ ادعا کردند، سنگ‌هایی با شکل غیرعادی را در یک غار در مکزیک پیدا کرده‌اند. محققان می‌گفتند که این سنگ‌های ۳۰ هزار ساله احتمالاً برای ساخت ابزارهای سنگی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. بااین‌حال، در پژوهش‌های دیگر در سال 2021 نتایج این پژوهش را نشان می‌دهد و این که این سنگ‌ها را واقعاً کارِ دست انسان است، زیرسوال بردند.

در تل استخوان‌ها می‌توان‌های پا، مهره‌ها، دنده‌ها و تکه‌های کوچک‌تر را مشاهده کرد.

در تل استخوان‌ها می‌توان‌های پا، مهره‌ها، دنده‌ها و تکه‌های کوچک‌تر را مشاهده کرد.

این دست پژوهش‌ها به دلیل نبود شواهد قطعی همیشه بوده‌اند. در واقع، در مواردی از این دست، فعالیت‌های انسانی تنها یکی از فرضیه‌های قابل اعتنا هستند. در حقيقت، گاهي ممكن است رواياتي مطابق با شواهد موجود ارائه كنند، نه اينكه خودِ شواهد به نمايش آن‌ها مي‌رسد كه واقعاً اتفاق افتاده است. تاکنی می‌گوید که مهم‌ترین تحقیقاتی است که گاهی مرتکب اشتباهاتی می‌شوند. از این رو، به گفته تاکنی، همیشه نسبت به گزارش‌هایی از این دست وجود دارد.

آخرین قطعی‌ترین شواهد از حضور انسان‌ها در آمریکای شمالی قبل از بیشینه‌ی یخچال‌های مربوط به پیش از کلویس است. یافته‌های این پژوهش که بر روی ۶۰ ردپای پابرهنه در پارک ملی وایت‌سندز در نیومکزیکو به دست آمد، در سال ۲۰۲۱ گزارش شدند. مواد آلی موجود در این ردپاهای فسیل شده از قدمت ۲۱ هزار تا ۲۳ هزار ساله آن‌ها می‌داد. بدین‌ترتیب، طبق پذیرفته‌ترین فرضیه در این مورد، مردمان پیش از کلوویس ممکن است قبل از این، در آخرین یخچال‌های آمریکای شمالی وارد شوند. اما مطمئنی نیست که این پژوهش اصلاً به یک بحث جنجالی پایان دهد.

شواهد تازه

هماکنون، در پژوهش جدید خود استخوان‌های محوطه هارتلی را با استفاده از روشی پیشرفته از جمله تصویربرداری سی‌تی اسکن با نمای بالا و میکروسکوپ الکترونی روبشی بررسی کردند. بررسی‌ها نشان می‌دهد تعداد معدودی از استخوان‌ها دارای نشانه‌های شکستگی بر اثر ضربه شدید (به‌خصوص روی جمجمه ماموت) است. طبق یافته‌های بررسی‌ها، در بیشتر دنده‌ها می‌توانم از جدا شدن از مهره‌ها را ببینم. در برخی از استخوان‌ها نیز علائم سوراخ شدن به می‌خورد. ظاهراً انسان‌ها سعی کرده‌اند بافت‌های چربِ استخوان مغز را بیرون بکشند. روی دست‌کم یک استخوان هم علائم بریدگی وجود دارد که ظاهراً کار انسان‌ها بوده است.

قدمت‌های ماموت بین ۳۶٫۲۵۰ تا ۳۸٫۹۰۰ سال تخمین زده می‌شود

همچنین استخوان‌های ورقه‌های همان تکه‌های تیز استخوانی را پیدا می‌کردند که می‌توانستند به عنوان چاقو بریند و گوشت را تکه تکه کنند تا گوشت ماموت شود. در همین حال، ورقه‌های ریز استخوانی (کمتر از ۳ سانتی‌متر طول) نیز در محل پیدا می‌شود که احتمالاً بر اثر تراشیدن استخوان‌ها برای ساخت چاقو به وجود آمده است. هر چند نمی‌توانم تمام شواهد روی استخوان‌ها را در مورد فعالیت‌های انسانی دانسته‌ام، اما دست‌کم شواهد بسیاری از تراش‌های عمودی و موازی وجود دارد که نمی‌توان بر اثر عوامل طبیعی که وجود دارند، آسیب دید.

در همین حال، یک تخته سنگ بزرگ به همراه سنگ به اندازه مشت دست در میان استخوان‌های ماموت پیدا می‌شود که به باور باور، برای کمک به شکافتن و شکستن استخوان‌ها به کار رفته‌اند. بررسی همچنین شواهد احتمالی از برپا کردن آتش در محوطه هارتلی را یافته‌اند.

علائم احتمالی سلاخی روی استخوان ها

نشانه‌های احتمالی سلاخی روی استخوان‌ها: می‌دهد بالای شکافتگی ناشی از برخورد یک جسم سخت را نشان می‌دهد. دنده میانی سوراخ‌شدگی را نشان می‌دهد و علائم روی دنده پایینی نیز از بریده شدن استخوان‌ها خبر می‌دهد.

در رسوبات محل ذرات خاکسترِ متبلور پیدا شد که مشابه آن را می‌توان در شومینه‌های باستانی یافت. بررسی‌ها و آنالیزهای شیمیایی این ذرات حاکی از آتش عمدی به جای آتش‌سوزی طبیعی یا صاعقه است. تکه‌هایی از استخوان‌های حیوانات کوچکتر و احتمالاً پولک‌های ماهی نیز در همین محل پیدا می‌شوند که نشان می‌دهند انسان‌های ساکن منطقه به جز ماموت، خوراکی‌های دیگری نیز می‌پختند.

بااین‌حال، چندین مورد از همه چیز دارند. لوریان بورجینباستان‌شناسی از دانشگاه کنزاس که استخوان‌های حیوانات باستانی از جمله ماموت و نقشی در پژوهش جدید دارند، می‌گوید: «محققان تاریخ دقیق مرگ ماموتها را یافته‌اند، اما آن‌ها همچنان نشان می‌دهند که کافی از فعالیت‌های انسانی نیستند. نقش عوامل طبیعی را نمی‌توان به این راحتی‌ها کاملاً رد کرد.»

مقالات مرتبط:

بورجین در ادامه توضیح داد که مطابق با فعالیت‌های انسانی استخوان‌های باستانی کار بسیار خوبی دارد. در واقع، بسیاری از فرآیندهای طبیعی مانند هوازدگی، لگدکوب شدن و تشکیل لایه‌های رسوب می‌توانند آسیب‌هایی مشابه با فعالیت‌های انسان‌ها را به استخوان‌ها وارد کنند.

بورجین می‌گوید بدون کشف کاربرد قطعی و بدون ابهامِ ابزار یا بقایای انسانی معمولی غیرممکن است که بتوان این علائم را به انسان‌ها نسبت داد. به باور او، سنگ‌ها و استخوان‌های لبه‌ تیزی که در میان تل استخوان‌های ماموت پیدا می‌شوند، برای آن‌ها کارکرد ابزاری برای آن کافی وجود دارد. بورجین در نهایت گفت: «فکر می‌کنم که اینجا هم به صورت یک بحث برانگیز باقی بماند.»

خود کاملاً کاملاً می‌دانند که یافته‌های آن‌ها-به‌خصوص وقتی که به صورت جداگانه بررسی می‌شوند، می‌توانند به شک و تردیدهای زیادی دامن بزنند. اما راو و همکارانش عقیده دارند، تمام این شواهد را به روشنی نشان می دهند از فعالیت انسان ها در محوطه هارتلی می دهد. او گفت: «اینجا محیط‌های جالب با اسکلت‌های زیبایی نیست که گوشه‌های مرتب شده باشند. اما همه‌چیز در اینجا درهم برهم است و البته داستان همین است.»

اگر دوست داشتی امتیاز دادن یادت نره!