دانشمندان می‌گویند که احتمالاً می‌توانند گرم‌ترین مناطق ماه را به‌هم‌چنین نقطه‌های 2000 دیگر شناسایی کنند که نزدیک‌تر به منطقه‌ای در شهر سانفرانسیسکوِ آمریکا است. قمر زمین نوسان‌های شدیدی دارد؛ به‌طوری‌که می‌رسد آن‌ها در طول روز به ۱۲۷ درجه سانتی‌گراد می‌رسد و هنگام فرارسیدن شب تا ۱۷۳ درجه سانتی‌گراد پایین می‌کند.

به‌گزارش لایوساینس، موفق شده‌اند و ۲۰۰ گودال را در ماه شناسایی کرده‌اند که در داخل آن سایه ایجاد می‌کنند و سطحشان همیشه ۱۷ درجه سانتی‌گراد است. این دما باعث می‌شود که گودال‌های سطح ماه مکانی بسیار مناسب برای محافظت از انسان دربرابر دماهای بسیار شدید باشد.

افزون‌براین، گودال‌ها می‌توانند از فضای دربرابر خطرهایی محافظت کنند که باد خورشیدی و ریزشهاب‌سنگ‌ها و پرتوهای کیهانی به‌همراه دارند. دانشمندان می‌گویند گودال‌های تاریک که بخشی از آن‌ها سایه دارند، می‌توانند برای احداث پایگاه در ماه باشند. تایلر هوروتدانشجوی دکتری رشته علوم سیاره‌ای در دانشگاه کالیفرنیا لس‌آنجلس و نویسنده ارشد مقاله علمی مربوط به گودال‌های ماه می‌گوید:

زنده ماندن در شبهای ماه بسیار مشکل است؛ چون به انرژی نیاز دارد. حضور در این گودال‌ها و غارها معمولاً این نیاز را به طور مستقیم از بین می‌برد.

گودال دریای آسایش ماه در شرایط نوری مختلف

مدارگرد شناسایی ماه (LRO) ناسا در شرایط نوری مختلف، تصاویری از گودال موجود در دریای آسایش (یکی از دریاوارهای ماه) ثبت کند.

جستجوهای برای یافتن گودال ماه به بیش از یک دهه پیش بازمی‌گردد. گودال موجود بر سطح ماه را مدارگرد کاگویا (با نام SELENE) متعلق به اولین آژانس تحقیقات‌های هوافضای ژاپن در سال ۲۰۰۹ کشف کرد. بااینحال، در مطالعه جدید از دوربین مدارگرد شناسایی ماه (LRO) به نام رادیوسنج دیواینر استفاده شده است.

از بین ۲۰۰ گودال شناسایی‌شده، دو تا سه گودال بیرون زدگی‌هایی دارند که به غار منتهی می‌شوند. که ۱۶ گودال ظاهراً روزنه‌هایی برای دالان‌های گدازه‌ای فروپاشیده هستند. روی زمین دالان‌های گدازه غارهایی توخالی‌اند که در مناطق آتشفشانی در نزدیکی سطح سیاره می‌شوند و از بین معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به غار کازومورا در پارک ملی آتشفشان‌های هاوایی اشاره کرد. تایلر هوروت می‌گوید:

با جاری‌شدن گدازه، بالا بردن آن به حالت جامد درمی‌آید. که گدازه ها در زیر این سطح جامد در حال حرکت اند. در برخی از مناطق زیر، گدازه‌ای به‌طورکامل می‌شود و دالان گدازه برجای می‌ماند.

اگر دالان گدازه شود، فروپاشیدگی، گودالی ایجاد می‌کند که می‌تواند در نقش نورگیر برای حفره‌های عمیق عمل کند. تحقیقات می‌گویند این فرآیندهای سرمایه‌گذاری سال پیش در ماه نیز رخ داده است. در آن زمان، رویدادهای آتشفشانی باعث ایجاد میدان‌های گدازه‌ای تاریک معروف در ماه می‌شود که به آن‌ها «ماریا» گفته می‌شود (ماریا معادل لاتین دریا است). هوروت میگوید:

این گودال‌ها احتمالاً نتیجه‌ای وارد کرده‌اند ضربه‌هایی کوچک بر روی سقف گودال گدازه هستند. فعالیت های لرزه های ممکن است سقف گودال گدازه را ضعیف کند.

مقالات مرتبط:

در مطالعه‌ی جدید، پژوهشگران درون گودالی استوانه‌ای‌شکل به حدود ۱۰۰ متر را تجزیه و تحلیل کردند که در دریای آسایش ماه (در نزدیکی استوای این قمر) قرار گرفته است. پژوهش‌های محققان نشان دادند که هنگام ظهر در ماه، کف گودال روشن می‌شود و احتمالاً آن منطقه در آن زمان داغ‌ترین نقطه در کل ماه است و به ۱۴۹ درجه سانتی‌گراد می‌رسد. در همین حین، بخش‌هایی از گودال که به‌طور خودکار در سایه به‌سر می‌برند، به‌میزان اندکی نوسان می‌کند، می‌کند.

گودال یاد شده تا حدی به محل فرود دو ماموریت آپولوی ناسا نزدیک است. به‌گفته‌های هوروت، گودال موجود در دریای آسایش ماه در فاصله‌ای برابری از محل فرود مأموریت‌های آپولو ۱۱ و آپولو ۱۷ قرار دارد (تقریباً ۳۷۵ کیلومتر). وی می‌افزاید: «اگر درنهایت خودمان را به آن‌جا برسانیم، دیدن پروژه بقایایی آپولو بسیار شگفت‌انگیز خواهد بود.»

آنچه هوروت درباره ی گودال مطرح کرده، صرفاً یک احتمال است. مطالعه جدید در ابتدا با هدف کمک به ایجاد برنامه‌های آزمایشی برای مأموریت «مون دایور» انجام شد که آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا در سال ۲۰۲۰ پیشنهاد کرد. در این مأموریت، ناسا قصد دارد یک ماه‌نورد به درون گودال دریای آسایش بفرستد تا غارهای موجود را کشف کند. هوروت می‌گوید که کاوشگر ناسا می‌تواند روی لایه‌های گدازه در دیواره‌های گودال مطالعه کند تا اطلاعات بیشتری درباره تاریخ‌های ماه به دست آورد.

نتایج این مطالعه در مجله علمی Geophysical Research Letters منتشر شده است.

اگر دوست داشتی امتیاز دادن یادت نره!