نسسای نیوز گزارش می‌دهد که فضانوردان در مأموریت‌های فضایی ۶ ماهه یا طولانی‌تر، با تحلیل شدید استرس می‌شوند. به‌گفته‌ی پژوهشگران، میزان تحلیل استخوان در مسئولین فضایی اینچنینی معادل دو دهه در سال است. دانشمندان می‌گویند یک سال حضور در زمین و قرارگیری درمعرض گرانش حدوداً نیمی از استخوان ازدست‌رفته را می‌کند.

لی گبلاز دانشگاه کلگری کانادا می‌گوید: «استخوان‌ها زنده و فعال هستند و همچنان می‌شوند.» بااین‌حال، در شرایطی که گرانش وجود ندارد، استخوان‌های بدن استحکام خود را از دست می‌دهند. لی گبل و همکارانش روی ۱۷ ​​فضانورد (شامل ۱۴ مرد و ۳ زن با میانگین سنی ۴۷ سال) مطالعه انجام دادند. این فضانوردان بین ۴ تا ۷ ماه در فضا حضور داشت.

اعضای تیم تحقیقاتی از روش برش‌نگاری HR-pQCT استفاده کرد که می‌توان ریزبافت استخوان را به صورت سه‌بعدی در نتیجه ۶۱ میکرون (نازک‌تر از ضخامت یک تار موی انسان) اندازه‌گیری کند. دانش با بهره‌گیری از این روش ساختار استخوان درشت‌نی در ساق پا و استخوان زبرین در ساعد را به‌تصویر کشیدند. آنها تصاویر مدنظر خود را در چهار زمان مختلف ثبت کردند: قبل از شروع ماموریت، هنگام بازگشت فضای نوردان از فضا، ۶ ماه پس از بازگشت و یک سال پس از بازگشت به زمین. سپس، از این تصاویر دقیق برای محاسبه‌ی استحکام و تراکم استخوان استفاده کنید.

بررسی‌ها نشان داد فضایی که کمتر از ۶ ماه در فضا وجود داشت، پس از یک سال قرار گرفتن درمعرض زمین، استحکام استخوان خود را در دوران پیش از انجام مأموریت فضایی را بازیابی می‌کنند. بااین‌حال، افرادی که برای مدت‌زمانی طولانی‌تر در فضا بودند، با تحلیل دائمی استخوان‌ها در درشت‌نی خود می‌شدند. این میزان تحلیل استخوان یک دهه افزایش سن بود. همچنین، استخوان زند زبرین در ساعد این افراد معمولاً اصلاً تحلیل نرفت. لی گبل میگوید احتمالاً دلیل این است که استخوان زند زبرین وزنی روی خود تحمل نمیکند.

استیون بوییدیکی دیگر از دانشگاه‌های کلگری کانادا، می‌گوید افزایش تمرینات در فضا می‌تواند به کاهش وزن کمک کند. او می‌گوید برخی از ساختارها مانند میله و ستون با همکاری باعث ایجاد استحکام استخوان می‌شوند و وقتی به فضا سفر می‌کنیم و درمعرض گرانش نیستیم، این ساختارها را از دست می‌دهیم. وقتی این بافت‌های میکروسکوپی با نام تورتیغه (ترابکولا) از بین بروند، امکان ساخت آن‌ها وجود ندارد. اما می‌توان بافت‌هایی را تقویت کرد که می‌توان از بین نرفت‌اند.

تصویری از استخوان درشت نی ساق پا با روش HR-pQCT

استفاده از روش تصویربرداری HR-pQCT به پژوهشگران امکان ریزبافت استخوان فضایی را با دقت بسیار زیاد بررسی می‌کند. این سطح از مقدار می‌تواند تغییر کند تراکم و استحکام استخوان را برملا کند.

تحقیقات با بررسی وضعیت فضانوردان متوجه شدند ضخامت استخوان‌های باقی مانده پس از بازگشت به زمین افزایش یافته است. لارنس ویکوفیزیولوژی دانشگاه سنت‌آتین فرانسه می‌گوید: «می‌توانیم انتظار داشته باشیم که در مأموریت‌های فضایی بیشتر تحلیل‌تر استخوان‌ها بروند و احتمالاً استخوان‌های ازدست‌رفته مشکل بزرگ‌تری خواهند داشت، بسازند.»

مقالات مرتبط:

این موضوع بسیار نگران کننده به نظر می رسد؛ به‌خصوص با درنظرگرفتن این نکته که سازمان‌های فضایی با تمام توان در تلاش‌اند تا در آینده‌های نه‌چندان دور انسان را به مقاصد دوردست بفرستند.

کارشناسان می‌گویند فضای فضایی به مکان مثل مریخ حداقل دو سال به‌طول می‌انجامد و در این دوران ممکن است افراد با تحلیل استخوان‌ها می‌شوند.

لارنس ویکو نیز می‌گوید آژانس‌های فضایی لازم است چه عواملی بر سلامت استخوان مانند تغذیه را نیز در نظر بگیرید تا میزان تحلیل استخوان کاهش یابد و باعث افزایش رشد شود.

گبل و بوید و سایر دانشمندان امیدوار‌‌‌ند به اطلاعات بیشتری دست پیدا کنند تا بفهمند که گذراندن بیش از ۷ ماه زمان در فضا چگونه روی استخوان بدن انسان اثر می‌گذارد. اعضای یکی از پروژه‌های ناسا تا اثرهای یک سال حضور در فضا را روی ۱۲ فضانورد بررسی کنند. بویید می‌گوید: «واقعاً امیدواریم که فرآیند تحلیل استخوان پس از مدتی انجام شود.»

نتایج این مطالعه در مجله علمی گزارشات منتشر شده است.