هیچ جانوری روی زمین وجود ندارد که سرسخت‌تر از تادیگریدها باشد. تاردیگرید می‌تواند انجماد در دمای ۲۷۲ درجه‌ی سانتی‌گراد را تحمل کند، درمعرض خلأ فضا قرار گیرد و حتی هنگام قرارگرفتن درمعرض دوزی از اشعه‌ی ایکس که ۵۰۰ برابر دوزی است که موجب مرگ انسان می‌شود، زنده بماند.

بهعبارتدیگر، این موجود می‌تواند شرایط را تحمل کند که حتی روی زمین وجود ندارد. این مقاومت ماورایی در ترکیب با ظاهر دوست‌داشتنی آن‌ها، تاردیگریدها را به یکی از جانوران دلخواه دوستداران حیوانات تبدیل کرده‌اند. فراتر از آن، پژوهشگران نیز این موجودات را بررسی می‌کنند تا یاد بگیرند که چگونه انسان‌ها و محصولات کشاورزی را برای مقابله با سختی‌های سفر فضایی آماده کنند.

فناناپذیری تاردیگریدها از سازگارهای این جانور با محیطش ناشی می‌شود. این موضوع ممکن است تعجب آوری باشد؛ زیرا آن‌ها در مکان‌های به‌ظاهر بی‌دردسری مانند توده‌های خنک و خزه‌هایی هستند که روی دیوارهای باغ پراکنده‌اند، زندگی می‌کنند. به دلیل این زیستگاه‌ها و ظاهر گوشتالو، برخی از مردم آن‌ها را خرس آبی یا خوکچه خزه‌ای می‌نامند.

مسلماً این است که خانه‌ای خزه‌ای و تاردیگرید می‌تواند چند بار در سال خشک شود. خشک‌شدن برای بیشتر موجودات زنده فاجعه‌بار است. خشک‌شدن به همان روش‌هایی که انجماد و خلأ و تابش به سلول‌ها آسیب می‌زند، باعث آسیب دیدن سلول‌ها می‌شود.

مقالات مرتبط:

خشک‌شدن به میزان تولید زیاد پراکسایدها و دیگر گونه‌های فعال فعال می‌شود. درست مانند همان کاری که تابش می‌دهد، این مولکول‌های سمی نیز DNA سلول‌ها را به قطعات کوچک تبدیل می‌کنند. خشک‌شدن باعث چروک‌شدن و ترک‌خوردن غشاهای سلولی نیز می‌شود. علاوه بر این، خشک‌شدن می‌تواند باعث بازشدن تا خوردن غذاهای کوچک شود تا نتوانند نقش خود را انجام دهند.

استراتژی‌های تاردیگر برای مقابله با این نوع آسیب‌ها ایجاد کرده‌اند. هنگام خشک شدن، پرورش‌های عجیبی از سلول‌های تاردیگرید خارج می‌شود که مانند آن‌ها را در موارد دیگر مشاهده نکنید. این پرورش‌ها درون آب شل هستند و شکل خاصی ندارند. اما با ناپدیدشدن آب، پرورش‌های ذکرشده به‌شکل رشته‌های طویل و متقاطعی درمی‌آیند و سلول‌های داخلی را می‌سازند.

این الیاف مانند بادام‌زمینی‌های بسته‌شده (فوم‌های به بادام‌زمینی که برای محافظت از اشیاء از آن‌ها استفاده می‌شود)، از غشاهای سلولی و پرورش‌دهنده‌ی سلول‌ها، می‌توانند مانع از شکستن یا بازشدن آن‌ها شوند. حداقل دو گونه از تاردیگریدها از طرفداران دیگری را می‌سازند که در هیچ جانور دیگری روی زمین دیده نشده است. این آموزشی که Dsup نامیده می‌شود، به DNA متصل می‌شود و ممکن است به‌طور فیزیکی از آن دربرابر اشکال تبدیل شود.

پرورش دهنده های متقاطع تاردیگرید / Crisscrossing proteins

هنگام خشک شدن، سلول‌های تاردیگرید، طویل متقاطعی را تولید می‌کنند که از غشاهای سلولی محافظت می‌کنند.

تقلید از تاردیگرید ممکن است روزی به انسان کمک کند تا در فضای بیرون ساکن شود. محصولات کشاورزی و مخمرها و حشرات را می‌توانم برای تولیدکننده‌های تاردیگرید مهندسی کرد و به این امکان اجازه داد تا در فضاپیماها که در آن سطح تابش درمقایسه‌با زمین بالاتر است، رشد کارآمدتری داشته باشد.

پژوهش‌ها قبلاً در آزمایشگاه ژنهای تولیدکننده Dsup را وارد سلول‌های انسانی کرده‌اند. بسیاری از سلول‌های تغییریافته از سطحی از اشعه ایکس یا پراکسید که سلول‌های عادی را می‌کشند، جان سالم به‌در بردند.

پژوهشگران همچنین ژن Dsup را وارد گیاهان تنباکو کردند و به نظر می‌رسند که این ژن از گیاه دربرابر مقابله‌با اتیل متان‌سولفونات را می‌کند. اتیل متان سولفونات نوعی ماده شیمیایی است که به DNA آسیب می‌زند. گیاهان دارای ژن، سریعتر از گیاهان فاقد این ژن رشد کردند. علاوه بر این، تابش فرابنفش آسیب کمتری به DNA گیاهان دارای Dsup وارد کرد.

هیئت‌های محافظ تاردیگریدها نشانه‌های اولیه محافظان برای انسان را نیز می‌دهند. پژوهشگران اخیراً در مجله‌ی ACS Synthetic Biology گزارش کردند که سلول‌های انسانی تغییر کردند تا این سلول‌ها را تولید کنند، سلول‌های حاصل دربرابر کامپتوتسین مقاوم بودند. کامپتوسین نوعی عامل شیمی‌درمانی است که سلول‌ها را از بین می‌برد.

این کار را با توانایی آپوپتوز انجام دادند. آپوپتوز خود نوعی برنامه‌ی سلولی تخریب است که چندین مورد با موادشیمیایی یا تبش‌های مضر آغاز می‌شود. بنابراین، اگر روزی موفق به مناطق دوردست فضای برسند شوند، ممکن است این شاهکار را تاحدی با تکیه بر متخصصان هشت‌پای استقامتی انجام دهند که در حیاط‌خلوت شما زندگی می‌کنند.

اگر دوست داشتی امتیاز دادن یادت نره!