زندگی با داروی وارفارین سختی های خود را دارد. بیماران دوز مصرف این داروی ضدانعقاد خون را به دقت رعایت کنند. دوز پایین ممکن است به اندازه کافی برای مصرف دوز بالا می‌تواند باعث افزایش خون‌ریزی غیرقابل‌کنترل شود. یافته‌های یک مطالعه جدید نشان می‌دهد به اشتراک‌گذاری ژنی بین انسان‌های امروزی با خویشاوندان منقرض شده‌ای انسان‌تبار ما می‌توانیم باعث ایجاد فرآیند پیچیده‌تر تنظیم دوز این دارو شود.

در این مطالعه تفاوت‌هایی در آنزیم‌های مسئول تجزیه و تحلیل مواد دارویی مانند وارفارین، ایبوپروفین و استاتین‌های کاهنده‌ی کلسترون خون در ژن‌های باستانی ما وجود دارد. این کشف می‌تواند یک توضیح قانع‌کننده برای تفاوت در پاسخ به افراد مختلف به داروهای یکسان ارائه دهد. هوگو زبرگ متخصص ژنتیکی و رهبر این گروه تحقیقاتی در مؤسسه کارولینسکای سوئد در این مورد:

این نمونه‌هایی از هم‌آمیزی انسان‌های امروزی با نئاندرتال‌ها هستند که به طور مستقیم بر سلامت بدن تأثیر می‌گذارند، به طور مستقیمی که دوزهای درمانی برخی داروها می‌توانند برای افراد دارای ژن‌های نئاندرتال سمی باشند.

پیشرفت‌های صورت‌گرفته در تعیین توالی ژنوم‌ها به کمک گستردگی گستردگی ژنتیکی بین انسان‌ها تبارهای گوناگون شایانی شده است. هر یک از گونه‌های باستانی از پیشنیان انسان‌تبار ما هر چند ده‌هزار سال یک‌بار از تمام نقاط زمین گذر می‌کنند و گاهی در سر راه خود با گونه‌های قبلی مهاجران خانواده می‌دادند.

مقاله مرتبط:

کشف ژنهای حاصل از اختلاط گونه های مختلف انسان تبارها کار سادهای نیست. بااین‌حال، بررسی‌ها به‌مرور زمان بیشتر می‌شود از تأثیر ژن‌های به‌دست‌آمده از این جوامع بر روی وضعیت زیستی گونه‌های امروزی دست می‌سازند. اما در مواردی که بر بدن تأثیر می گذارد و تفاوت ژن ها از آن ناچیز است، اما اگر از یک آنزیم یا کانالی برای سلامتی بدن استفاده کنیم بهتر است تا جایی که ممکن است خود را از روند پیشرفت این ژن ها مطلع کنیم. افزایش.

یکی از این ژن‌ها CYP2C9 نام دارد و وظیفه آن کدگذاری سیتوکروم P450 است. این سیتوکروم در واقع یک خانواده بزرگ از آنزیم‌ها است که می‌توانند پیدا کنند. این آنزیم‌ها وظایف‌شان را تجزیه و تحلیل می‌کنند و می‌توانند آن را جذب کنند. احتمال شکل‌گیری این آنزیم‌ها در افراد مختلف، تفاوت‌های جزئی وجود دارد که ناشی از ۲۰ نوع کدگذاری از ژن CYP2C9 است.

برخی از ساختارهای آنزیم‌های تجزیه‌کننده دارو نسبت به برخی از روش‌های دیگر در متابولیزه کردن مواد دارویی بهتر عمل می‌کنند. این سخن بدین معنی است که میزان ماندگاری دوز یک داروی خاص در بدن شما به نسخه‌ای از CYP2C9 تبدیل می‌شود. برای مثال میزان فعال بودن نسخه CYP2C9*2 از این ژن نسبت به نسخه متداول CYP2C9*1 کمتر است. از این رو بدن افراد حامل ژن نسخه‌ی CYP2C9*2 ممکن است داروی دارویی را با سرعت آهسته‌تری متابولیزه کرده و جذب کند.

به نظر می رسد از بین نسخه های مختلف از این ژن، نسخه CYP2C9*2 به همراه نسخه CYP2C9*3 بیش از نسخه های دیگر در افراد، به طور خاص از یک خانواده، می شوند. البته اگر این ژن‌ها توسط دهها هزار جفت‌باز دی‌های جدا نشده بودند، این موضوع عجیب به نظر نمی‌رسید.

زبرگ و همکاران او با علم به وجود نمونه‌های دیگری از جفت‌نسخه‌های متداول از ژنوم نئاندرتال در کروموزوم‌های بدن انسان‌های امروزی، با مقایسه توالی ژنتیکی از ۱۴۶ خانواده مختلف، میزان تفاوت آن‌ها با کدهای ژنتیکی را مقایسه می‌کنند. گفتنی است داده های ژنتیکی پایگاه داده ها حاوی ژنوم انسان های امروزی در کنار ژنوم انسان های باستانی است.

مطالعات در مطالعات خود دریافتند که رشته‌های DNA دارای دو نسخه از ژن سیتوکروم هستند که کد سیتوکروم P450 را برعهده دارند با ژن‌های مربوط به انسان‌های نئاندرتال مشابهت دارند. از این رو به‌یقین می‌توانم بگویم که ده‌ها هزار سال پیش انسان‌هایی امروزی با نئاندرتال‌ها اختلاط کرده‌اند و درنتیجه‌ای از این ژن‌ها به خانواده‌های امروزی راه یافته‌اند.

مقاله مرتبط:

نتایج قطعی اعلام کرد که این یافته‌ها تغییر بزرگی در نحوه درمان بیماران با داروهایی مانند وارفارین یا استاتینها ایجاد نمی‌کند چراکه متخصصان در طول دوره درمان بیماران خود در هنگام مصرف این داروها، با استفاده از روش‌های مختلف، آزمایش‌های آزمایش‌های خون‌رسانی احتمال می‌دهند که دوز کنند. داروهای تجویز شده در محدوده محدوده موردنظر باشد.

بااین‌حال یافتن منشأ روند پیشرفت نسخه‌های مختلف از چنین آنزیم‌های مهمی می‌تواند به درک شرایط بهتر آن‌ها و دلیل تفاوت سطح سلامت افراد کمک کند.

داستانهای این تحقیق در ژورنال فارماکوژنومیک منتشر شده است.

اگر دوست داشتی امتیاز دادن یادت نره!