این چند ماجرایی پیش آمد و عده‌ای سعی کردند که به ساحت مقدس حضرت رضا سلام الله علیه توهینی بکنند. این کسانی که می‌توانند با حقیقت توحید امام معصومین مقابله کنند، اینها بد عذابی در انتظارشان است. لکن نه به سرعت. ما تا کسی کاری می‌کند، می‌خواهیم سریع پاسخ بدهم، ولی خدا با حوصله است. «فَصَبَّ عَلَیْهِمْ رَبُّکَ سَوْطَ عَذابٍ. إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ». پس پروردگارت تازيانه عذاب بر آنان فرود آورد. همانا پروردگارت در كمينگاه است. لکن اگر این‌ها بفهمند بزرگ‌ترین عذاب همین بلایی است که سر آوردند. از دیره ولایت علی بن موسی خارج شدند. ولایت علی بن موسی چیزی است که کمترین فایده‌اش موقع مرگ آدم است، آن زمان چه کسی می‌تواند به آدم برسد؟ موقع پرسش نکر و منکر، در صراط، در حوض، در قیامت، چه کسی می‌تواند به آدم برسد؟ این بحث مقدمه عراض من بود.
نکته‌ای که خیلی مهم است این است که ما می‌توانیم از ولایت علی بن موسی خارج بشویم یا خیر؟ ما که نماز هم می‌خوانیم، هیأت هم می‌رویم، آیا برای ما هم هست؟ یا حتماً باید توهینی بکند یا مثل کاری بکند که از ولایت حضرت خارج شود؟ جواب: بله. چطور؟ یک روایتی هست از حضرت رضا علیه السلام، در کتاب اختصاصی شیخ مفید آمده، مرحوم مجلسی هم در بحار جلد 71 آورده است. حضرت به عبدالعظیم حسنی پیامی می‌دهد این پیام را به شیعیان و موالیان من برسان می‌دهد. ما چند فقره‌ایش را که به بحث ما می‌پردازیم، این است که الباقی را هم دوستان جست‌وجو می‌کنند. در ابتدای کلام حضرت می‌فرماید «أبلغْ عنّی أولیائی السلام» حضرت به همۀ ماها سلام می‌کند. این سلامی است از سالهای دور که امسال از جانب علی بن موسی الرضا رسیده است، جواب سلام حضرت را می‌دهیم. و علیکم السلام. دقت کنید فرمود «أبلغْ عنّی أولیائی السلامَ»، به اولیاء من سلام برسان. اولیاء من اینجا یعنی چی؟ یعنی آقای بهجت و مثلاً اینها؟ نه یعنی همین من و شما. ولی یک معنی‌اش دوست‌دار است یک معنی‌دیگرش که سرپرستی کسی را قبول کرده است. این جمع هم اکنون دوست‌دار حضرت هستند و سرپرستی حضرت رو قبول کردند، اگر حضرت امری بفرمایند همه به روی چشم می‌گذارند. پس راه دور نرویم، اولیاء یعنی همین ماها. دومین نکته این است که «أبلغْ عنّی أولیائی السلامَ» یعنی حضرت کار فردی با ما ندارند، این فرمایشاتی است که حضرت می‌خواهند، فرمایشی جمعی و گروهی است. ما در ارتباط‌های بین خودمان مشکلاتی داریم و حضرت ناظر به آن‌ها فرمایش می‌دهند. بعد جلوتر می‌فرمایند «وَ مُرْهُمْ بِالسُّکوتِ» یعنی شیعیان و موالیان ما را امر کن به سکوت؛ «وَ تَرْک الْجِدَالِ فِیمَا لَا یعْنیهِمْ» و امر کن جدالی که فایده‌ای ندارد برایشان رها کنند. اینجور سکوت. چقدر حرفهای ما جروبحثهای بیخودی است. از خانواده‌های ما، زن‌شوهر، پدرومادر و بچه، بالاترین همسایگان و فامیل، بالاترین فضای جامعه سیاسی‌مان هستند. چقدر حرفایی که میزنیم بیخود است. سکوت کنیم رد می‌شود. یک نفر حرفی زد، سکوت کنید رد می‌شود؛ بالأخره طرف هم مؤمن است؛ بگو عصبانی بود حالا یک چیزی گفت. ولی اینطور نیستیم. نه، جواب های، هوی است، یک چیزی گفتی یک چیزی میشنوی. اگر همین یک فرمایش حضرت را انجام دهید بین خودمان چقدر دعواها کاست می‌شود. دعواهای بی‌فایده رو عرض می‌کنم. در مهمانی‌ها بحث از آب‌وهوا شروع می‌شود کم‌کم وارد مسائل سیاسی می‌شود و چنان داغ می‌شود انگار فلان وزیر با فلان سیاستمدار دعوا می‌کند. توجه کنید که در مورد این چیزها صحبت نکنیم، حرف نزنیم، نگران نباشیم، یعنی مرگ یک جامعه، جامعه‌ای که در اطرافش نکند، نیاندیشد، نظر ندهد، این جامعه فکر مرده است. دقت کنید می‌گویم جدل کردن. یعنی چی؟ یعنی این طرف می‌خواهد یک حرفی بزند آن طرف را ببندد و برعکس کند. این یعنی جدل یعنی مراء. بسیاری از بحث های ما از این جنس است. یک ذره آدم دندان روی جگر بگذارد و خاموش کند، انقدر مشکلات حل خواهد شد. این نکتۀ اول. در ادامه روایت دارد «و إِقْبَالِ بَعْضِهِمْ عَلَی بَعْضٍ» یعنی با دیدن آن سر بزنید، به دیدار هم‌دیگر بروید، چقدر این امر برای ما مهم است؟ اگر دایرۀ دوستانی دارید، سر بزنید به هم، حال و احوال کنید. الان که الحمدلله امکانات روابط بیشتر شده، خیلی راحت شده. شما فامیلی در شهرستانی داشته باشید راحت می‌توانید زنگ بزنید، تماس تصویری بگیرید. ولی خب نیست دیگه. «وَ الْمُزَاوَرَه» یعنی به زیارت هم دیگر برید. مثلاً در خوابگاه یک شب به اتاق بقلی به هم سر بزنید. یک بسته چیپسی، پفکی، یک فلاسک چای برداشت به هم سر بزنید. بشینید دور هم دیگر بخندید. حضرات خوشحال می‌شوند که شما بشینید، فامیل، رفقا جمع بشید دور هم بخندید.

خندۀ حلال رو عرض می‌کنم دیگه بداهتاً. تهمت و غیبت و مسخره کردن که تکلیفش مشخص است. از این جمع هم دور است انشاءالله. خب چه اتفاقی می‌افتد اگر به زیارت هم برویم، اگر با هم برویم؟ چیزی خیلی عجیبی می‌گویند در ادامه «فَإِنَّ ذَلِک قُرْبَه إِلَی» یعنی این که شما هم می‌بینید باعث می‌شود به من نزدیک شوید، به من علی بن موسی الرضا نزدیک بشویید. چه ربطی دارد برادر؟ روایت در این باب داریم که ولایت بین مؤمنین اگر زیاد شد، ولایت با معصوم زیاد می‌شود و محکم می‌شود. اگر من به شما لبخند زدم، با هم مصافحه کردم، به شما محبتی کردم، به دیدارتان آمدم، مریض بودید به عیادتتان آمدم، عزیزی از دست دادید تسلیت گفتم، همین کارهای معمولی، به واسطۀ اینکه شما برادر مؤمن من هستید، باعث می شود. ولایت من با علی بن موسی الرضا محکم بشود. اگر هم این کار را نکردم، مخالف آن را انجام دادم، جسارت کردم، اهانت کردم، بدی کردم، برعکسش رخ خواهد داد، دوری از حضرت. از همین جا یک راه حل در میاد، مثلاً یک وقت رفتی زیارت اما حال زیارت نداری، یک محبتی بکن به کسی، به یکی از شیعیان حضرت، تا قلبت نزدیک شود. رفقایی که می خواید برای محرم آقا اباعبدالله الحسین آماده بشید، می خواید روضه رو بفهمید، می خواید هیأت برید، با هم مهربان باشید. اگر می‌خواهیم به علی بن موسی الرضا نزدیک بشیم باید به هم احترام بگذاریم، باید به هم محبت کنیم. دوباره می‌کنم این اولیاء که اومده، همین بچه‌های دانشگاه هستن. اینها هم شیعیان علی بن موسی الرضا هستن، حالا ممکنه طرف یکم حجابش این‌ور اون‌ور باشه. حواسمون باشه این‌ها از موالی علی بن موسی الرضا نمی‌افتن. همین داخل مترو، داخل خیابان، همۀ این آدمایی که هستن، همه دلداده‌های علی بن موسی الرضا می‌شوند. همۀ اگر پاش بیافته برای امام رضا جانشان هم می‌دن. به قیافۀ طرف نگاه نکن! حالا خودت خیلی خوبی؟ خیلی باحالی؟ خودمون مثلاً چه نکتۀ زیبایی هستیم در این عالم. محبت بکنید. نانش رو خورد، در روضه، در هیأت، در زیارت. می‌خواهم جاهای سخت زیارت رو بخونم. «وَ لَا یشْغَلُوا أَنْفُسَهُمْ بِتَمْزِیقِ بَعْضِهِمْ بَعْضاً» یعنی کسانی که می‌خواهند به تمزیق دیگر تبدیل شوند. تمزیق یعنی چی؟ یعنی دریدن. مثل پاره کردن لباس یا کاغذ. یعنی چی؟ آیا ما گرگ هستیم؟ نه انسان‌ها جور دیگری هم دیگر رو می‌درند، مثلاً توی روایت آمده، من دیگر جزئی نمی‌خواهم وارد شوم، حضرت می‌گویند وقتی کسی صحبت می‌کند و کلامش را به جسارت نپرید می‌کند. جسارت کردن، آبروریزی کردن، زیرآب زدن،صفحه گذاشتن، تمام کردن اینها می‌شود. حالا چه اتفاقی می‌افتد اگر این‌ها را انجام دهید؟ بگذارید قبل از اینکه جواب بدم یک نکته بگم. علی بن موسی الرضا مظهر اسم رئوف خداوند است. امام رئوف، امام مهربان است. همانقدر بگم در رئوفت حضرت که وقتی وارد قصر مأمون می‌شود، وقتی حضرت سم را می‌خورد، مأمون برای پنهان کردن خباثت خود در مجلس، به حضرت تعارف می‌کنند که حالا قدری بمانید، حضرت جواب می‌دهد من که اینجا بروم برای بهتر است، شیعیان. من اگر جنازه من را در خانۀ تو ببینند آرامت نخواهند گذاشت. این امام می‌گوید اگر بعضی از شما بعضی‌ دیگر را بدرید، یعنی همان کارهایی که ذکر شد را بکنید، «فَإِنِّی الَیتُ عَلَی نَفْسِی أَنَّهُ مَنْ فَعَلَ ذَلِک وَ أَسْخَطَ وَلِیاً مِنْ أَوْلِیائِی دَعَوْتُ الله لِیعَذِّبَهُ فِی الدُّنْیا أَشَدَّ الْعَذَابِ وَ کانَ فِی الاخِرَه مِنَ الْخَاسِرِینَ» من به خودم قسم خوردم اگر این کار را کردند و یک ولی از اولیاء من،… آقا این خیلی سخت است. دیره‌اش خیلی بزرگ است. کل فضای این دانشگاه، کل فضای این دانشگاه می‌شود. با یکی از اینها دشمنی بکند؛ من باز دفع دخل مقدر بکنم، یک موقع است شما نهی از منکر می‌کنید که جای خودش را دارد، این با دشمنی با خود او فرق دارد، بین آن آدم و کار بد او باید بیندازد. اولاً او کار اشتباهی که می‌کند، تو خودت صد تا مشکل ممکن است در خودت داشته باشی. تو خودت را بهتر از او ندان. این حماقت است، کسی که اگر خودش را بهتر از دیگری دید، این اوج حماقت است، بداند در سراشیبی سقوط می کند. دوماً کارش بد است، خوب بد است، خودش باید بد باشد؟ می توانی بگویی خدا تو را بیشتر از او دوست دارد؟ وللّه نمی‌شود گفت. آقا میفهمم چی میگم. بالای منبر نشستم. میفهمم چی میگم. وللّه نمی‌شود گفت.

پس حضرت چه می‌گوید؟ می‌گوید «أَسْخَطَ وَلیاً» یعنی یک ولی از من را دشمن بدارد، یعنی کینۀ او را داشته باشد، بدخواهی او را کند، «دَعَوْتُ الله لِیعَذِّبَهُ فِی الدُّنْیا أَشَدَّ الْعَعَرَفْ الْعَذَرَبِهِ مِخِسَرَه» ، قسم خوردم که دعا می کنم که اشد عذاب در دنیا بر او بیاید و در آخر از خاسرین باشد، کسی که در دنیا علی بن موسی الرضا نفرینش کند، آخرتش معلوم الحال باشد. در ادامه دارد، اگر توبه نکردند از این کار، «وَ إِلَّا نُزِعَ رُوحُ الایمَانِ عَنْ قَلْبِهِ وَ خَرَجَ عَنْ وَلَایتِی»، یعنی از ولایت علی بن موسی الرضا خارج می‌شود، اگر این کارها را بکنم. خارج بشوم. کار خیلی سخت شد. به خدا قسم اگه بفهمیم کار خیلی سخت شد. در خانۀ علی بن موسی الرضا بریم و از خود حضرت بخواهیم که کمک کند به این سخت توفیق داشته باشد. یا وجیها عندالله اشفع لنا عندالله.

برای ورود به کانال پیام‌رسان تلگرام «مکتوبات هیأت الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.

اگر دوست داشتی امتیاز دادن یادت نره!