استفاده از ورودی و محدود کردن آن فقط مختص کودکان نبود، حفاظت از کودکان بهانه‌ای برای محدود کردن اجباری سرویس‌های جست‌وجو برای کاربران ایرانی. طرحی که از کودکان درمقابل آسیب‌های فضای مجازی محافظت می‌کند، باعث می‌شود که نگران بزرگسالان تبدیل شوند و در این میان چیزی که فراموش شود، از داده‌هایی که از کودکان در فضای مجازی باقی می‌ماند، می‌ماند. خیلی از دنیا برای محافظت از کودکان در فضای مجازی قوانینی دارند. نه فقط در سطح ملی که قوانینی با همکاری سایر کشورها. قوانین بین‌المللی در این زمینه این اصل را به یاد می‌آورد که اینترنت یک شبکه جهانی است و با حصارکشی، بی‌معنا می‌شود. در واقع حفاظت از کودکان در فضای مجازی فقط وظیفه یا محدوده دولت‌ها نیست که آن را با سیاست‌های محدودسازی محتوا برای همه مردمشان اشتباه می‌کنند. اما بررسی‌های زومیت نشان می‌دهد از داده‌های کودکان در اسناد مربوط به فضای مجازی کشور یا نادیده گرفته شده یا مبهم و رازآلودند.

سایت «Comparitech» در مقاله‌ای با عنوان «داده‌های کودکان در کجای دنیا محافظت‌شده است» ۵۰ کشور را در زمینه‌ی حفاظت از داده‌های کودکان مقایسه می‌کنند که بخشی از آن را مرور می‌کنیم. نرم‌افزار این مقاله «مقررات حفاظت از داده‌های عمومی» یا GDPR در عضو اتحادیه اروپای سیاست‌هایی برای حفاظت از کودکان در این تعریف تعریف شده است. در این شرایط، منظور از داده‌های کودکان مشخص، رضایت والدین در آن است و امکان دارد مانند حق دسترسی، حذف و تغییر داده‌ها، محدودیت‌ها در ساختن پروفایل و تبلیغات هدفمند و خط مشی‌های حریم خصوصی مشخص باشد.

در فرانسه کودکان در کنار والدین در تصمیم گیری در مورد حفاظت از داده هایشان مشارکت می کنند و استقلال آن ها در حریم خصوصی داده هایشان به رسمیت شمرده می شود.

در میانی که به این معاهده پایبندند، فرانسه در زمینه حفاظت از کودکان بهتر از همسایگان اروپایی‌اش عمل کرده و کودکان زیر ۱۵ سال فرانسوی می‌توانند در برخی از موارد تصمیم گیری و رضایت، در کنار والد یا سرپرست خود شرکت کنند. یعنی تنظیم وضعیت خصوصی/عمومی در پروفایل شبکه‌های اجتماعی یا فعال کردن موقعیت جغرافیایی در یک اپلیکیشن برای تصمیم گیری بین کودک و سرپرست او و سرپرست یا والدین نمی‌تواند برای این بخش از محتواها تصمیم بگیرد و کودک هم نمی‌تواند مخالفت والدین را نادیده کند. گرفتن. این اختیار به کودکان در دسترسی به داده‌ها در کنار نظارت والدین نه‌تنها به منظور دانستن کودکان است، بلکه استقلال آن‌ها را در حریم خصوصی داده‌هایشان به رسمی می‌شمارد. سوییس از این هم فراتر رفته و معتقد است کودکان قادر به قضاوت هستند و قدرت تصمیم گیری در مورد داده هایشان را به می دهد. اقدامی که ممکن است تحسین‌برانگیز باشد اما ممکن است کودکان را درمعرض سوءاستفاده‌ها قرار دهد.

اینترنت کودکان

در ایالات متحده آمریکا COPPA از سال ۱۹۹۸ راه را برای حفظ حریم خصوصی آنلاین کودکان هموار کرده و حمایت‌هایی را برای حمایت از کودکان می‌کند. در این قانون پردازش داده‌های کودکان زیر ۱۳ سال به رضایت والدین نیاز دارد. وب‌سایت‌های تجاری و عمومی و سایت‌هایی که برای کودکان جذاب شامل این موارد می‌شوند. عربستان سعودی در حفاظت از کشور از داده‌ها موفق است، اما الزامات واضح و دقیق در سیاست‌های حفاظت از داده‌های کودکان دارد.

چین با محدود کردن اینترنت به حریم خصوصی افرادش دست‌درازی می‌کند اما این کشور با سیاست‌های روشن از داده‌های آنلاین کودکانش محافظت می‌کند.

چین با محدود کردن اینترنت و تبدیل این شبکه جهانی به یک فضای ملی، به حریم خصوصیش دست‌درازی می‌کند اما با سیاست‌های روشن از داده‌های آنلاین حفاظت از کودکان می‌کند. مقررات این کشور فراتر از وب سایت های تجاری و عمومی، ممنوع کردن پروفایل افراد زیر سن قانونی، محدودیت های بیشتر در تبلیغات هدف و بررسی والدین یا سرپرست هنگام کسب رضایت است. این کشور رویه های واضحی برای جمع آوری و پردازشگرها دارد. مثلاً آن‌ها وقتی اطلاعات شخصی کودکان دسترسی پیدا می‌کنند می‌توانند مسئول حفاظت از اطلاعات کودکان آن‌ها را بررسی کنند، شناسایی‌شان کنند و اطلاعات فنی را برای جلوگیری از کپی و دانلود غیرقانونی انجام دهندگان ثبت کنند.

تعداد نگران‌کننده‌هایی که از دولت به‌منظور استفاده از سیستم‌های کودکان نگران هستند را می‌پذیرند که نویسنده این مقاله آن را به حریم خصوصی کاربران می‌دهد. بریتانیا لایحه‌های پیشنهاد می‌دهد که کاربران آنلاین وب‌سایت‌های بالای ۱۸ سال ملزم به هویت خود هستند. طرح هایی در ایالات متحده آمریکا و کانادا هم اکنون در حال انجام است. در مورد این کشور اجرا شده است. در آلمان سایت‌های پورنوگرافی باید با وب‌کم سن بازدیدکنندگان را بررسی کنند و دیگر کارت شناسایی عکس‌دار کافی نیست. در ژاپن کاربران تیندر باید با سندی سن خود را اثبات کنند.

اینترنت کودکان

این مقاله می‌کند که این سطح نیاز به مشکلات زیادی ایجاد می‌کند، برای مثال باعث سوءاستفاده از داده‌های شخصی جمع‌آوری شده می‌شود. به‌خصوصی که این سایت‌ها مربوط به بزرگان هستند را می‌دهند. همچنین این می‌تواند کاربران را به سمت تاریک وب، محتوای غیرقانونی و پلتفرم‌هایی سوق دهد که اصولی برایشان وجود ندارد.

حفاظت از داده های آنلاین کودکان چه جایی در ایران دارد

سند صیانت از کودکان و نوجوانان در فضای مجازی هدف از داده‌های کودکان را برای خود تعریف نکرده است

در سند صیانت از کودکان و نوجوانان در فضای مجازی که به شکل تخصصی در مورد کودکان و فضای مجازی می‌پردازد، فقط یک بند به موضوع داده‌های کودکان پرداخته است. بیشتر قوانین جهانی از کودکان در فضای مجازی، مخاطبان خود را تا ۱۳ یا ۱۵ سال در نظر گرفته اند اما سند صیانت کرده است که افراد این قانون افراد زیر ۱۸ سال هستند. این سند در صفحه بیشتر به بیان کلیات، اهداف و ایده‌های اکتفا کرده است به جای اینکه راهکارهایی برای حفاظت از کودکان در فضای مجازی ارائه دهد. در بخش‌های، اصلاً هدف از داده‌ها تعریف نشده است: «فراهم‌سازی فضای مجازی ویژه خردسالان، کودکان و نوجوانان در فضای مجازی برای استفاده از فضای مجازی برای استفاده از فضای مجازی و آسیب‌های احتمالی آن.» فقط در بند ۱۱ ماده ۴ به‌طور مشخص عبارت صیانت از داده‌ها آمده است. این بند کلیه‌های ارائه‌دهندگان محتوا و خدمات فضای مجازی را در کنار طبقه‌بندی و تفکیک محتوا، به صیانت از داده‌ها و جلوگیری از افشای یا بهره‌برداری غیرمجاز از اطلاعات آن‌ها ملزم کرده است. اما حتی این‌جا هم برای حفاظت از داده‌های کودکان با استفاده از محتوای فیلترینگ برای این گروه سنی به حاشیه رفته است.

سیاست‌های فضای مجازی در ایران بیشتر بر روی آموزش مجازی کودکان وجود دارند

اسماعیل یزدان‌پور،گر فضای مجازی که اسناد بالادستی را در این زمینه بررسی کرده است، بیشتر به بررسی کلیت سیاست‌های مجازی در مورد کودکان، بیشتر بر روی تصاویری از کودکان مبتلا می‌شوند. را در بهره‌برداری از این گروه سنی می‌بندند: «در همه‌ی سیاست‌ها به همین دلیل است که بچه‌ها اطلاعات را در اسناد دولتی و حاکمیتی می‌بینند که می‌گویند ما باید اطلاعات بچه‌ها را صیانت کنیم تا از بچه‌ها اطلاعاتی جذب کنند. در عمل هم می‌بینیم از داده‌های کودکان در جایی نیست و ندارد. چون می‌خواهند راه را برای استفاده از اطلاعات کودکان باز بگذارند. در برخی از متون آکادمیک اشاره‌هایی به کارهای دیگر در این زمینه وجود دارد اما بخش‌های حاکمیتی هیچ ورودی به این موضوع ندارند.»

یزدان‌پور در مورد استفاده از بخش‌های دولتی از داده‌های کودکان به عنوان مثال می‌زند:

اینجا با تعارض مخالفیم. بچه را در مدرسه به نام می‌کنی یا می‌رود واکسن می‌زنند و پس از آن از تماس‌های مختلف می‌گیرند و به اسم کودک پیامک تبلیغاتی می‌فرستند و می‌بینی کل اطلاعات بچه و شماره تلفن بیرون آمده است. احتمالاً این قوانین، کنشگران و افراد دیگر را در حوزه‌های کاسبی‌هایی که به دردشان می‌خورند، می‌خورند. بحث ارزش افزوده است. می‌گویند مثلاً ما اطلاعات همه مدارس را داریم و از آن برای خیر عمومی استفاده می‌کنیم که در واقع برای کار تجاری است. وقتی دسترسی به‌های کودک را برای پیدا کردن نمی‌گذارند، حتی اگر هم از سلامتی استفاده کنند، این اطلاعات را از بیرون آمده و جریان می‌دهند و به دست گروه‌های خطرناک هم می‌رسند.

در سیاست‌های کلان سند ملی صیانت از کودکان در فضای مجازی هم به‌طور مشخص اشاره‌ای به حفاظت از داده‌های کودکان و نوجوانان نشده و در ۵ بند از ۱۰ بند این بخش به تولید سالم، متنوع، جذاب، ایمن و مفید برمی‌خوریم است. در چند موردی که اشاره‌هایی برای محافظت از داده‌های کودکان شده، ابهام باعث می‌شود تصویر روشنی از نگاه نویسندگان نسبت به داده‌های کودکان بمانند. یا سند در یادداشت‌ها مشخص می‌کند که کدام هدف اصلی و هدف اول نظارت بر روی کودکان و نوجوانان است.

بچه‌ها دوست دارند می‌شوند و اطلاعات شخصی‌شان را به اشتراک می‌گذارند و می‌گویند اصلی دنیا این است که چه کار کنیم که اسیر دزدان را نمی‌کنند.

یزدان‌پور درمقابل از خارج دنیا برای مراقبت از اطلاعات کودکان می‌گوید: «بچه‌ها خیلی دوست دارند می‌بینند، آن‌ها همه اطلاعات و زندگی شخصی‌شان را در فضای مجازی به اشتراک می‌گذارند و در دنیا الان به دنبال این هستند که چه کار می‌کنند کودکان اسیر دزدان را می‌سازند. نشوند. ما هم در ایران با این موضوع داریم که بچه‌ها خیلی راحت اطلاعاتشان را به اشتراک می‌گذارند و بهره‌برداری می‌کنند. بحث گردآوری اطلاعات کودکان موضوعی است که در دیگر روی آن مشکل دارند.»

اما در ایران مسائلی از اطلاعات کودکان به خانواده‌ها داده شده است، که آن‌ها در تصمیم‌گیری برای نقش ورودی نمی‌توانند. به گفته یزدان‌پور در بحث اطلاعات ورودی اغتشاش و آشوب زیادی وجود دارد:

در قوانین جدید فضای مجازی، همه مردم را کودکان حساب می‌کنند و می‌گویند Safesearch باید روشن باشد و با این کار همه را به سمتی که می‌برد، بیشتر از فیلترشکن‌ها هدایت می‌کنند که در عمل بچه‌ها هم قرار می‌گیرند، از طرف دیگر دولت و حاکمیت بر عملکرد اعمال می‌شوند. و عملی و تخصصی وارد کار حفاظت از داده‌های کودکان نمی‌شوند که با یک نظم و هدف‌گذاری خاص انجام شود. فقط با یک سری هشدارها مثل این که «فضای مجازی خطرناک است» همه‌ی مسئولیت را به خانواده‌ها می‌سپردند. هشدارهایی مبهم، رازآلود و ترس آلود که مصداق عملی، خط کشی و درجه بندی ندارد.

این پژوهشگر می‌گوید برای گردآوری داده‌های کودکان و حفاظت از آن‌ها باید به یک خواست عمومی تبدیل شود: «یک خواسته‌های مردمی که می‌گویند بچه‌های ما را جمع‌آوری می‌کنند و دولت هم از این خواسته حمایت می‌کنند. مراقبت از کودکان از آسیب فقط در کنترل‌های دریافتی نیست، دولت باید از سوء استفاده از کودکان و نوجوانان قانونی در سطوح مختلف جلوگیری کند و یک سطح آن را هم شرکت‌ها و دولت‌ها بگذارند که باید داده‌های کودکان را از کجا می‌آورند و اگر اعلام کنند. این اطلاعات جمع می‌شود با وسواس دراختیار دیگران قرار بگیرند. با مطالعه دقیق‌تر و برنامه‌های منسجم‌تری می‌توان به سطح‌بندی‌های عقلانی رسید.»

اگر دوست داشتی امتیاز دادن یادت نره!